AKS

My Hostel dayzzzz - A true unity in diversity!!

When one stays away from home, he finds family in friends! And that's exactly what happened with me at my hostel! I miss my hostel and my hostel group! Its just been a month that I left them but I am missing them already! The two and half years that I spent with them were magic times!

All my girl pals - Aaji, Amruta, Pradnya, Shweta, Nikki, Nikita, Suprita, Supriya, Yogu and Pranita

I miss :
My bed by the window : Where the world looked different outside
Watching all the chick-flicks together!
Our official hostel Maskot " Masakali" cat who was always behind Pradnya's love birds.
Bed bugs here, there - everywhere
Sleepless nights due to bed bug havoc in Summers
Going out on Gandharva Bridge for Night walks
Having extra chilled kulfi on winter nights
Visiting temples with pals before their exams, interviews and engagements
Shopping with Girls at Tulsi Baug
Dancing on Mobile songs on weekend nights
Singing songs together - especially sad Gazals
Pajama parties
Group Study
Celebrating each others Birthday by cutting a cake at Midnight!
Looking after eachother when any one was sick
Listening to all my friends chattering about boy-friends
Consoling girls after boy friend tiffs
Cooking together - great Bhels, Pavbhajis and Pulavs
Just dressing up on weekends to have fun
Going to the same restaurants for Sundays when the girls didn't have their dabba
Taking Aajji on her medical check-ups
Dancing at the Dandiya-rass in the building
Taking each others bikes outside
Sundari our sweet dog
Guarding and planning for girls coming in late in the night
Eating non-veg food without telling Aaji
Having long sessions of horror stories late in the nights and then getting frightened even to go to the loo!
Sharing a nice warm cup of tea and coffee!
Attending my friends weddings and engagements!
Going on late night walks to Naturals!!
To pounce on all the khau that used to come from our homes!
We even had a break-up party!! : )
Having loads and loads of Maggie!
Not stepping down the bed when a rat used to enter the premises!
Applying all the tricks and acrobatic stunts to put on the TV - after Aaji had shut it off! And succeeding with teamwork!

The best part was we all came from different cities with different backgrounds! But we always brought the best of the worlds together! Everyone stayed together as a family without fighting with each other! We never interrupted - we always added value to each others lives! This was the place which gave me a lot of practical tutorials in valuable lessons of life - few of which were sharing, adjusting and just being there when one needed support the most!!

My hostel friends brought a lot of happiness to my life! I will always remember this time!

How I miss you girls! I miss our good ol' days!

मला अजून हे झेपत नाही, देवळात का जावं? देऊळ जितकं कमी प्रसिद्ध, तितकी शांतता लाभते. उगाच सिद्धिविनायक, महालक्ष्मी, शिर्डी, दगडूशेठ ला जाऊन झुंबड करायची. दर्शन म्हणजे काय तर तो पुजारी तुमच्या हातून ते पूजेचं ताट घेणार - ती प्रसादाची पुडी एका कोपऱ्यात टाकणार, नारळ खाली ठेवणार, काही तरी पुट-पुटेल आणि मग एक आवाज काढेल "चला पुढे, गर्दी करू नका." मग कपाळावरचा घाम पुसत बाहेर निघत एकमेकांना मागच्या visit च्या गर्दीबद्दल सांगायचं. गर्दीत तुंबून, मग मोजून दीड मिनिट तुमचा भक्ती-भाव तुमच्या देवा वर शिंपडून मनाला शांती वगरे मिळते ह्यावर माझा विश्वास नाही. मला मान्य आहे, प्रत्येकाची श्रद्धा असते, एक मनासिक आधार असतो. माझा स्टान्स नास्तिक नाही. पण हे जे घडतंय, हि भक्ती आहे कि फॅड?

घ्या आता लवकरच गणेश उत्सव येईल. "डॉल्बी सोडल्या" शिवाय आमच्या मंडळाला उत्सवाचे रूप येत नाही. रस्त्यावरून जातांना मनस्ताप आणि शिव्या मिळतात. मंडळाचा नियम आहे "sound " वर स्टेपा

(स्टेप्स चा अनेकवचन. स्टेपा =  डान्स स्टेप्स) पडल्या नाहीत तर मग "उपेग" काय? असे कलंदर जे संस्कृतीच्या नावाने शंख फुंकता. ह्यांना उष्टे भक्त म्हणणं जास्ती योग्य ठरेल. कुठे चार शब्द ऐकतात, त्यांचा खरा अर्थ जाणून घ्यायच्या आधीच "भावड्या आपण सगळं समजून घेतलाय." असा आव आणतात, अन माकडाच्या हाती कोलीत दिल्यासारखं होतं.

हेच दृश्य मी गेले २३ वर्ष बघत आलो, मग का म्हणून मी "देऊळ" विषय घेऊन एक थिल्लर पोस्ट टाकू नये?  

मागच्या आठवड्यात एका संकेत स्थळावर मी कधीच न ऐकलेल्या इडलीची रेसिपी वाचली.
फणसाच्या पानांमध्ये इडलीच पीठ भरून, शिजवून मग चटणी आणि सांबर बरोबर फडशा पाडायचा असतो!
ह्या पदार्थाला khotto (एकवचन) khotte (अनेकवचन) म्हणून ओळखतात.
हि आहे त्या रेसिपीची लिंक - Aayi's Recipes 

आता हा पदार्थ खिलवणार कोण?
मिळेल तर मुंबईतच मिळेल, सुरवात केली "सत्कार" पासून.
चर्चगेटला विठ्ठल कामतच्या वडिलांनी चालू केलेलं हे उपहारगृह. इडली ऑर्किड आणि मी ह्या पुस्तकात विठ्ठल कामतने उल्लेख केला होता की सत्कार मधली खासियत म्हणजे तिथली इडली. त्यांच्या आईची रेसिपी होती ती. मला हवा असलेला पदार्थ - khotto  मला इकडे नाही मिळाला, पण उत्कृष्ठ इडली खायला मिळाली.

आज Kings Circle च्या Cafe Mysore मध्ये khotto ची अन माझी गाठ पडली!
मग नझर मेन्यू कार्ड वर फिरत होती, आणि तसं तिथल्या वाढप्याला ऑर्डर मिळत होती. आज त्याला सोमालिया होऊन आलेला आणि बांगलादेशला जाणारा माणूस कसा खातो, ह्याचा नमुना मिळाला असणार. अॅट द एंड ऑफ द  इंनिंग माझा स्कोर होता : २ प्लेट khotto  इडली, १ प्लेट केला पकोडा आणि एक फिल्टर कॉफी.

खाली काही फोटो टाकत आहे! आस्वाद घ्यावा :)

Date: 7th August, 2010
Time: 12:45 pm
Venue: Out bound Team Building Training, Girivan, Pune

“We live only to discover beauty. All else is a form of waiting.”
- Kahlil Gibran

 एलिमेंटरी परीक्षा उत्तीर्ण झाल्यावर सायकल पदरी पडली. सायकल फिरवण्या बरोबरच तिला "खोलून" (सायकलवाल्यांच्या भाषेत सायकल नेहमी खोलल्या जाते!) साफ करणं पण येऊ लागलं. उन्हाळ्यात पहाटे उठून कोल्हापूरच्या आस पासचा परिसर explore करायचो. सर्किट हॉउस कडून भगव्या चौकातून खाली बावड्याचा रस्ता धरायचा, थोडं पुढे गेलं कि शेतं लागतात. आता इकडून कुठूनही उजवीकडे वळा, शेतातून रस्ता जातो तो सरळ पंचगंगेच्या तीरावर. कधी कधी पन्हाळा रस्त्यावर सोनतळीच्या परिसरात भटकायचो. पुण्यात आल्यावर मग सिंहगडला सायकलने जायचं. पुण्याच्या ट्राफिक मध्ये दुचाकीला जितका वेळ लागतो, तितकाच वेळ सायकलला लागायचा. फक्त थोडी पळवावी लागायची. क्वचित कधीतरी सायकलने पोहचायला उशीर व्हायचा. पण कालांतराने सायकलिंग बंद पडलं. सायकलचा उपयोग मग चौकात जाऊन दूध,ब्रेड आणायला होऊ लागला.    

मागच्या एका पोस्ट " rolling back rusty pedals " मध्ये सायकलिंग सुरु केल्याचा उल्लेख केलाच होता. पण मग सराव परत बंद पडला. 

काही दिवसांपूर्वी प्रोफ. ने आमच्या सायकलिंग ट्रिपचा किस्सा ब्लॉगवर पोस्ट करण्यास फर्मावलं.

संध्याकाळी प्रोफ. चा फोन आला. "डूड,उद्या गुढी पाडव्याची सुट्टी आहे. सायकलिंग ट्रिप मारायची का?"

"कधी पण. फक्त माझ्या सायकलच तेल-पाणी करावं लागेल."

"चिंता नाही, तू ते बघून ठेव. मी संध्याकाळी रूम वर येतो."

सायकल तेल-पाणी देऊन सज्ज केली. सायकलला रिफ्लेक्टर नाही. मग ते वाटेत फिट करायचं ठरलं. प्रोफ. ने त्याच्या भावाची AXN DX २४" घेतली. मी अजून हि माझी Hercules MTB 9000 वापरतो. थोडे बहुत फेर-फार केले आहेत. आता रूट ठरवला. सिंहगड रोड > पुणे-सातारा हायवे > खेड-शिवापूर > नसरापूर फाटा > वाई फाटा > नीरा नदी वर मासे मारी आणि मग परत यायचं. 

निघायला संध्याकाळचे ८ वाजले. गुढी पाडव्याच्या आस पास थंडी कुठे असते? बऱ्यापैकी उकाडा सुरु झालेला असतो. ह्या हिशोबाने आम्ही टी-शर्ट आणि शॅार्ट चढवले होते. 

हायवेला लागलो, सुरवातीचे फ्लाय-ओवर पार करायला काही अवघड नाही गेलं.  जवळ जवळ २ महिन्यांनी सायकलिंग करत होतो. नेहमीच्या हिशोबाने आम्ही बऱ्यापैकी हळू जात होतो. बरेच दिवस काही प्रक्टिस केली नाही म्हणून मुद्दाम हळू सुरवात केली. पण पुढे जसा कात्रज तलाव जवळ येऊ लागला, चढाव हळुवार वाढत गेला. वेग पण कमी होता आणि वरून लोड वाढू लागला होता. एक - एक पेडल टाकत, अधून मधून रेंगाळत जाणाऱ्या ट्रक च्या मागची साखळी धरून कात्रज बोगदा गाठला. बोगदा संपला कि पहिला हाल्ट घ्यायचं ठरलं. सव्वा किलोमीटर पण लई जीवावर येत होते. अखेरीस ते पार केलंच. आता प्रक्टिस नसलेल्या पायांमध्ये गोळे आल्याचे चित्र मला स्पष्ट दिसत होत.

बोगदा पार करून विश्रांती घेऊन पुढे निघालो तर उतार लागले. उतार उतरल्यावर potential मुळे पुढचा चढाव निम्मा पार व्हायचा. आता खेड शिवापूर पर्यंत पोहचलो होतो आम्ही. रात्रीचे १०:०० - १०:३० वाजत असतील, हवा अचानक थंड वाटू लागली. अजून भूक लागली न्हवती. भूक लागली तेव्हा ११:३० होत होते. ढाबे बंद व्हायची वेळ झाली होती. शेवटी एका ठिकाणी घाई गडबडीत बनवलेली कोंबडी खाल्ली. जेवण झाल्यावर सायकल मारायचा कांटाळ आला होता. थोड्या वेळ निवांत बसून राहावं वाटत होतं. पण ह्या ढाबेवाल्याने  काही त्याच्या अंगणात बसू दिलं नाही. मग समोरच्या एका ढाब्यावर आम्हाला आसरा मिळाला. वेळेचं काही बंधन नसल्यामुळे आम्ही मग एक मोठी विश्रांती घेतली. आता पोट पण रिकामं करून झालं होतं. पुढे रस्ता काही कठीण न्हवता. पण थंडी मुळे आमच्या बत्त्या गुल होत्या. शेजारून एखादा ट्रक गेला कि ट्रकची उब बरी वाटायची. 

रात्रीचे ०३:०० वाजत होते. मध्ये आम्ही एका टायर वाल्याकडे आसरा घेतला. पण तिकडून निघाल्यावर प्रॉब्लेम सुरु झाले. आता हायवेवर उजेड फक्त मागून येणाऱ्या गाड्यांचा होता. एखादा पेट्रोल पंप आला तर थोडा फार तो उजेड. कधी अंधारात रस्त्याच्या खूपच कडेला यायचो, तर कधी रस्त्याच्या मधून जात असल्याचे समजायचे. मध्ये एक-दोन वेळा माझं फ्री व्हील जॅम होऊन माझा तोल गेला.  तरी थोडं अंतर कापलं. नसरापूर फाटा मागे सोडला. आता मात्र फ्री-व्हील वारंवार जॅम होत होतं. शेवटी एक रेणुका ढाबा-कम-उपहारगृह होतं. तिकडे आम्ही फ्री-व्हील तपासायला थांबलो. तिथल्या उजेडात फ्री-व्हीलचा हाल तपासला, बदली करण्या पलीकडे काही गत्यंतर दिसलं नाही.

आता सकाळ होईपर्यंत तिकडेच थांबावं लागणार होतं. थंडी बोचकारत होती. आजू-बाजूला लाकडं मिळतात का शोध घेतला. पण पोकळ बांबू व्यतिरिक्त काहीच नाही मिळालं. बाजूला ओली झुडपं होती, पण एक धड सर्पणाचा तुकडा निशिबात न्हवता. आता थोडं उबदार वाटू लागलं. बाहेर मांडलेल्या खुर्च्यांचा आधार घेऊन पाय पसरवून डुलकी घेतली. थोडं उजाडल्यावर परत जाण्यासाठी पुण्याकडे जाणाऱ्या ट्रकला, हात दाखवून लिफ्ट मागणं सुरु केलं. एका वाळूच्या ट्रक मध्ये, मागे सायकल चढवल्या आणि आम्ही ट्रक च्या cockpit मध्ये बसलो. दीड-दोन तासात आम्ही सिंहगड रोडच्या उड्डाणपुलाच्या खाली बसून चहाचे घोट घश्या खाली सोडत होतो. तिकडून सायकल प्रोफ. च्या घरी सोडली. रूम वर आलो. देह पलंगावर झोकून दिला. हात पाय दुखायला लागले होते. आयुष्याचा येशू झाला होता. दुपारी खानावळीत काय मिळेल माहित न्हवता. गुढी पाडव्याची फीस्ट होती. दबाके गुलाबजाम हाणले! 

संध्याकाळी प्रोफ. चहा साठी भेटला, एक नवीन कॉन्सेप्ट घेऊन आला होता. थंडी मुळे इतकी फाटली, कि आमची फाटून दरवाजा होण्या ऐवजी आमची फाटून कमान झाली होती. नसरापूर फाट्या जवळून जातांना आमच्या कमांनी धड-धाकट आहेत हा निरोप आम्ही एक-मेकांना झारूर कळवतो!